Mobbing i odszkodowania

Okazuje się, że z żądaniem zapłaty odszkodowania albo zadośćuczynienia za krzywdę z powodu mobbingu, mogą występować do pracodawcy nie tylko aktualni, ale też byli pracownicy. Nawet po latach! Poniżej znajdziesz krótki poradnik, dotyczący domagania się odszkodowania od pracodawcy za mobbing. Przeczytaj go koniecznie!

Na czym polega mobbing?

Zacznijmy od tego, że pracownik, u którego mobbing wywołał rozstrój zdrowia, może dochodzić od pracodawcy zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Natomiast jeśli z powodu mobbingu rozwiąże umowę o pracę, ma prawo domagać się od pracodawcy odszkodowania. Dokładnie tak stanowi art. 94 3 Kodeksu pracy (kp). Ale to nie jedyne roszczenia, z jakim wystąpić może do pracodawcy mobbingowany pracownik. Dlatego zawsze musi pamiętać, że to on jest zobowiązany do wykazania (za pomocą dowodów, takich jak np. dokumenty, nagrania czy zeznania świadków), że określone zachowania pracodawcy miały charakter mobbingu. Otóż potwierdza to wyrok Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2006 r. (sygn. akt II PK 112/06, OSNAPiUS 2008 nr 1–2, poz. 12), zgodnie z którym ustawowe przesłanki mobbingu określone w art. 94 3 par. 2 kp muszą być spełnione łącznie i powinny być wykazane przez pracownika (art. 6 Kodeksu cywilnego). W związku z tym w przypadku mobbingu, inaczej niż w przypadku dyskryminacji, ciężar dowodu spoczywa nie na pracodawcy – a na pracowniku, co na pewno nie ułatwia mu starań o uzyskanie stosownej rekompensaty. Przede wszystkim mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników.

Zadośćuczynienie za krzywdę

Bardzo ważne jest to, że roszczenie pracownika o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, dochodzone na podstawie art. 94 3 par. 3 kp, aktualizuje się wyłącznie w razie udowodnienia przez poszkodowanego skutku mobbingu w postaci rozstroju zdrowia, kwalifikowanego w kategoriach medycznych. Przynajmniej tak uznał SN w wyroku z 7 maja 2009 r. ( sygn. akt III PK 2/09, OSNAPiUS 2011 nr 1–2, poz. 5, str. 14). Innymi słowy oznacza to, że w tym przypadku nie wystarczy wykazanie następstw w sferze psychicznej poszkodowanego, takich jak uczucie smutku, przygnębienia, żalu i innych negatywnych emocji. Dodatkowo konieczne jest wykazanie – to w kategoriach medycznych, że doszło do rozstroju zdrowia.

Jednak na temat ewentualnej wysokości tego zadośćuczynienia Kodeks pracy milczy. Kwestia ta, pozostawiona została decyzji sądu pracy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *